Mijn eerste val van trap die ik me kan herinneren was de keldertrap van mn bessien. Een eng, steil, krakend ding. Eerst moet je een hoekje om, en dan is ie er ineens, in al zijn lichtgroene huiveringwekkende glorie. Als lief klein meisje ben ik daar eens helemaal van boven naar beneden van afgeroetsjt. Ik weet me nog te herinneren hoe pijnlijk dat was, en dat ik wat lekkers kreeg om me te troosten. Sindsdien ben ik altijd huiverig voor de keldertrap. Nu ben ik in de loop der jaren nog een paar keer van die trap gestuiterd. Ik heb steeds weer de rillingen als ik ervan af moet en hij geeft zijn standaard kraken en de zeldzame wiebel. Het verhaal over die keer dat ie onder bxe8be vandaan schoof helpt niet echt om van die angsten af te komen.

De zoldertrap van mn oma is ook een verhaal apart. Die is zo steil dat je er achterstevoren vanaf moet. Nu ben ik niet zo vaak bij mn oma op zolder geweest, en heb ik als zodanig nog niet de kans gehad om ervan af te vallen. Maar toch! Dat ding heeft potentie! Ik denk niet dat ik mijn uitzet op de zolder van oma ga bewaren, puur uit angst voor de trap!

En dan heb je natuurlijk ook nog onze eigen trappen. Gewoon gelakt hout, maar wel bijzonder glad om met een panty aan overheen te lopen. En dan zit er ook nog een hoek in, waardoor sommige treden aan de ene kant smaller zijn dan aan de andere kant. De verhalen over die trappen zijn haast ontelbaar, dus daar zal ik maar niet al te ver over uitweiden.

Nu ben ik al een paar jaar niet meer van trappen gevallen. Ik dacht haast dat ik het verleerd was, maar vandaag was het dan toch weer zo ver. Het betrof de trap naar de productieruimte bij Rodxe9. Zox92n eng metalen ding. Het is altijd al een beetje vochtig op die trap doordat iedereen die naar boven gaat via die trap, natte schoenen heeft door de borstelmachine. En soms slingeren er wat losse stukjes zalm op de trap. Nu houd ik me altijd goed vast aan de leuning, omdat ik weet hoe ik met trappen ben. Na de derde pauze vandaag was ik echter onoplettend, en liep ik met losse handen de trap af. Drie Poolse dames voor me uit, de rest was nog bij de toiletten. En welhaast, ineens een slow motion moment waarin ik me realiseer dat ik aan het uitglijden ben! Daarna gaat ineens alles heel snel en lig ik onderaan de trap. De Poolse dames in paniek. x91You okay, you okay?x92 Een grappige voorman die voorbij loopt merkt op: x91Wel voorzichtig doen hoor!x92 Het enige wat ik kan uitbrengen terwijl ik aan mn hoofd voel dat ook ergens tegenaan geslagen moet zijn is: x91Auwx85x92

En zo wordt een mens weer een trap-val-ervaring en wat blauwe plekken rijker. Ik kijk in de toekomst weer met een beetje extra argwaan naar trappen.

De val is a post from Weblog van Margriet.

Veel leesplezier bij dit gedicht

Lofdicht op den leraar

Die vastbesloten blik,
Dat handgebaar,
Die vaste tred,
Dat achteruitwippende kontje

Dat fiere gelaat
Het kalende kruintje
Die keurig gekamde snor
Die stevige schouders
En keurig opgestroopte mouwen

Zijn hoofd omhoog geheven
De stropdas keurig gestrikt
Dat was het ideaal
Van alle leerlingen in zijn klas

Ja, alle jongens van de school benijdden hem
Om zijn krachtig postuur
Maar ook zijn ijzeren wil
Zijn nooit afgezakte sokken

Ja, alle meisjes waren verliefd op hem
Dat mooie horloge
Die keurig geknipte nagels,
Zijn blauwe ogen

Als hij voorbij komt, zwijgt iedereen
En iedereen heeft respect voor hem
Als hij achteroverleunt in zijn stoel, zwijgt men,
En wacht op zijn besluit

Hij bereikt altijd het doel dat hij zichzelf stelt
Ja, hij is de ideale collega
Bij iedereen geliefd
Zijn ideeen zijn voortreffelijk, verstandig zijn beslissingen

Zijn inzet en motivatie
Maken hem geliefd
En zorgen ervoor dat iedereen zwijgt
En hem bewonderend nakijkt
Als hij voorbijkomt

Ja, dat scherpe gehoor
De nobele blik
Die heldere stem,
Zijn sportieve maar toch nette kleding

Zijn keurig opgeruimde
Maar toch gezellig aandoende lokaal
Maken dat iedereen met dankbaarheid
En genegenheid later aan hem terugdenkt

Ja, hij is echt de fijnste leraar van de school

Auteur: Vrouwelijke leerling klas U2e 2002-2003

De ideale leraar is a post from Weblog van Margriet.

Servies uit mijn edetijd… 20-delig, voor vier personen. Vier grote platte borden, vier kleine diepe borden, vier diepe borden, vier kopjes en vier schoteltjes. Lichtblauw met bloemetjes, brul maar als het wil hebben.

gratis af te halen is a post from Weblog van Margriet.

Ach… wat zou het ook, ik zet vast een paar leuke liedjes neer. :-]

Liedje uit de fim: De drie caballero’s uit 1944. Puur jeugdsentiment voor mij, dit liedje hadden wij vroeger op zo’n gare sing-along videoband. Heb het altijd al geweldig gevonden!

Het beste liedje uit: Oliver & Co. Eigenlijk kon ik dit liedje tot een paar maanden geleden alleen in het Nederlands, maar hij is ZO leuk in het Engels. ‘Why should I worry’ Klinkt meteen al heel anders dan ‘Ik houd van Herrie’

Mijn favoriete liedje uit: The Lion King. Leuke songtekst, leuk wijsje, en een leuk filmpje erbij

Uit de film Pocahontas. Nu heb ik die film welgeteld 1 keer gezien, een paar jaar geleden, maar het is gewoon zo’n mooi liedje… :-I En het filmpje is heel mooi….

Uit de film Mulan. Deze, en I’ll make a man out of you, maken me altijd aan het lachen. Het is gewoon te briljant! :-]
Maar ik zal nu ophouden…. voordat mijn kwijl jullie beeldschermen uit komt lopen

Ah, en nog iets anders. Ik heb voor de lol een testje aangemaakt waarmee je kunt testen hoe goed je me kent. Ik ben best benieuwd, eerlijk gezegd. Al moet ik toegeven dat er ook een of twee instinkers in zitten. :-]

Create your own Friend Test here

Wel…. dat was het wel weer zo ongeveer. Slaap lekker iedereen!

Logje over Disney en Friends-test is a post from Weblog van Margriet.

Uiteraard hebben we het in een keer slagen uitgebreid gevierd met zelfgebakken appeltaart (hij was nog warm… ) en een bezoek aan onze grote vriend de italiaan in Emmeloord. (Hxe9, we moeten Elisabeth en de rest toch xe9rgens jaloers mee kunnen maken!) Vandaag besluiten we ons feestje met het officieel aanvragen van mijn rijbewijs.

Kuch.. mocht je dus in de toekomst bijna door iemand van je sokken gereden worden, die wat van mij weg heeft…. Dan weten jullie wie het is..

‘Een nieuw gevaar op de weg’ is a post from Weblog van Margriet.

Wel… de bushistorie begint toen ik veertien jaar was en voor het eerst in Kampen naar school ging. Samen met busdeskundigen Jannie, Christien en soms Thera moesten we naar een tijdelijke halte bij de Frits Bode school lopen. Ik weet niet zeker wat onze reden was voor verandering van halte, maar ik meen me te herinneren dat de bus via de aangepaste route pas als laatste langs die halte kwam, en we dus nooit een plekje hadden. Dus liepen we in vervolg naar de halte op de ‘lange dam’ oftewel, boven ‘het hoogien’ van Willem de Boer. En daar zijn we eigenlijk de rest van mijn Pieter Zandt jaren blijven hangen.

Vooral het eerste half jaar dat we samen in de bus zaten, hebben Christien en ik heel melig gedaan. Zo hebben we bijvoorbeeld steevast iedere ochtend mee zitten zingen met mijn discman, weet je hoe stom het klinkt als je probeert mee te zingen met ‘Reborn’ van Rebecca st. James? Maar goed, dat nummer was onze specialiteit, dus dat zegt wel iets over wat je je erbij kan voorstellen. Later, toen we niet meer zo hard zongen, hebben we ons repetoire uitgebreid met Veggie Tales. Geweldig meezing-materiaal, ik raad het aan iedere Pieter Zandter aan om je ochtendhumeur mee weg te werken.

Uiteraard zaten we het eerste jaar in de ‘de Bok bus’, we zaten, vaak met Thera, in vierzits voorin, met Jannie en Janny op de stoelen achter ons. De rest van de koffiebar zat in de vierzits en omstreken achterin. Ik krijg rillingen als ik eraan denk wat er allemaal gebeurd kon zijn als we de meligheden van de voor en achterkant hadden samengevoegd hadden, door ook achterin te gaan zitten. Maar goed, aangezien ik nogal snel last heb van wagenziekte, zijn we altijd voorin gebleven.

Het jaar daarna was de bok met pensioen, en moesten we maar zien in welke bus we belandden. We waren koppig, en wilden perse in de Ransuil-bus. (Uiteraard! Alle coole mensen gaan, nu nog steeds, met de Ransuilbus, nietwaar Elisabeth? ) Het probleem was echter, dat er niet altijd een Ransuil-bus was. Dit resulteerde er enkele keren in dat we met de 141 naar school moesten. Of het kwam voor (wat ik persoonlijk vervelender vond) dat de Ransuil als een van de eerste bussen kwam. Nou moeten jullie weten dat ik niet zo’n vroege vogel ben, en als zodanig altijd pas zo laat mogelijk naar de bussen ging. Dit tot wanhoop van Christien, die evengoed nog zo goed was om me iedere ochtend op te halen. Wel, als het dus eens voorkwam dat de Ransuil een van de eerste bussen was, liepen we halverwege het hoogien naar de bushalte, en we naar de reeds passerende bussen keken en ineens bemerkten dat er Ransuilmensen naar ons zaten te zwaaien. Wel, dat betekende rennen voor een bus op de vroege ochtend.

En daarna hebben we nog een tijdje als Edenezen samen opgetrokken naar het verre Ede. Dat was ook altijd erg gezellig, met zn allen en grote koffers en weekendtassen (En soms zelfs met stoelen op sleeptouw) ons eerst in een bus proppen, en vervolgens een trein doorbanjeren, concluderen dat er geen ruimte meer was om met elkaar te zitten, en dus maar in het halletje neerstrijken. Dat waren nog eens tijden.

En zo ben ik nu aan mijn tweede jaar begonnen van afreizen naar Zwolle. Uiteraard heb ik het afgelopen jaar genoeg stunts uitgehaald met de bus. De beste zal ik er uitlichten. Midden in de winter, om een uur of half acht ‘s ochtends. Uiteraard had ik net de bus gemist op mn eigen halte, dus crosste ik in volle vaart naar de halte bij het winkelcentrum. Daar aangekomen zag ik nog net twee rode lichten om de rotonde heen wegrijden. Dus vroeg ik aan een jongetje die nog bij de bushalte stond. ‘He, was dat de 141 die daar wegreed?’ Het jongetje keek me bevreemd aan en gaf daarna bevestigend antwoord. Uiterst gedepresseerd besloot ik daarna om dan maar mn fiets naar huis te brengen en vervolgens de bus erna te halen op mn eigen halte. Dus ving ik de tocht huiswaarts weer aan. Echter, ter hoogte van de Frits Bode School kwam ik de bus tegen. Drie tellen lang bleef ik in uiterste verbazing doorrollen… direct daarna keerde ik als een gek mn fiets om en roste ik achter de bus aan. En welhaast, bij het winkelcentrum stond ie nog! Echter, met dat ik afstapte deed ie zn deuren dicht en reed ie verder naar de Ransuil. Weer fietsen op topsnelheid, en welhaast ik hield em bij. Maar het mooiste moest nog komen, ik keek wanhopig op naar de bus, en ineens ving mijn blik die van Peter, die me vierkant voor de achterruit uit zat te lachen. Maar dat verstevigde mijn vastberadenheid de bus bij te houden alleen maar. Uiteindelijk heb ik de bus wel gehaald, trouwens. Er moest gelukkig voor mij iemand opstappen bij de Ransuil, waardoor de bus stopte en me deze keer wel genoeg tijd gunde om in te stappen.

Rest mij alleen nog mijn opstapgedrag van deze dagen te verklaren, want daar was deze log me eigenlijk om te doen. Marlies keek me zo bevreemd aan toen ik het maandag in de bus probeerde uit te leggen, dat ik besloten heb er maar een log aan te wijden zodat het meteen voor de hele wereld te begrijpen is.
Het geval wil dat mijn huis precies tussen de Vlaak en de Lange Dam in ligt. Je zou dus zeggen dat ik kan kiezen uit twee haltes. En dat deed ik voorheen ook altijd. Als ik vroeg was de Vlaak, als ik twee minuten wilde uitsparen de Lange Dam. Echter, toen Jannie mij enkele keren de ‘binnendoorsluiproute’ naar het Winkelcentrum liet zien, via welke je de bushalte aldoor in 7 a 8 minuten kunt bereiken gingen mijn radertjes werken. Nu hoefde ik nooit meer een bus te missen. Vervolgens nam ik de tactiek aan om ook als ik een beetje laat was naar de Vlaak te lopen. Als ik dan de bus miste kon ik altijd nog doorkuieren naar het Winkelcentrum.
Nu is het helaas zo, dat er sinds de aanvang van het nieuwe schooljaar de buschauffeurs zich onnavolgbaar gedragen. De ene keer zijn ze vijf of tien minuten te vroeg, dan weer vijf minuten te laat. Echter, al zijn ze nog zo vroeg of laat bij de Vlaak, bij het Winkelcentrum zijn ze altijd precies op tijd. Dus loop ik de laatste tijd maar standaard naar het Winkelcentrum. Hartstikke logisch toch? Volgens de officiele dienstregeling zou het een kwartier moeten schelen, in de praktijk betekent dat, dat in plaats van tussen kwart over en tien voor half het huis uit te gaan en je te haasten om de bus te halen, je rustig om vijf voor half de deur uit kuiert en in alle rust naar het winkelcentrum kunt lopen en nog tijd over hebben. Dat scheelt dus vijf tot tien minuten voor wanneer je de deur uitmoet, plus dat je rustig aan kan doen. Perfect toch voor op de vroege ochtend?

Wel… aldus mijn busherinneringen, en mijn redenen voor het opstappen bij het Winkelcentrum. Ik groet u, en hoop een minder groot gat te laten tussen deze, en mijn volgende log.

De bus is a post from Weblog van Margriet.

Welx85 Allereerst komen we dan natuurlijk bij de sponsorloop. Ik had Jelle tijdens bijbelstudie toegezegd dat Arjan en ik wel stempeltjes wilden zetten als bijdrage aan het geweldige evenement. (Dit alles zonder eerst met Arjan te overleggen, uiteraard (A) ) Jelle had dit serieus genomen,  en zodoende deelde Arjan mij iets van een week geleden mede dat we het ook nog echt mochten doen. Dat had ik niet verwacht, maar ik vond het natuurlijk ook niet erg. Wat is er nou leuker dan al die afgematte mensen aan te moedigen, ofwel apies kijken?

Aldus en zodoende brak de grote sponsorloop aan. Elisabeth en Grietje-Marij waren rond een uur of drie al bij ons thuis om voorbereidingen te treffen. Welk shirt moesten ze aan, heb jij misschien nog een flesje waar ik water in kan doen voor me, en insmeren met anti-muggenspul (deet). Wel, in al deze zaken heb ik een rol gespeeld.

Een oud shirt van mij, waarvan ik dacht dat het allang naar het leger was gegaan, maar dus in Elisabethx92s kast was beland, werd waardig bevonden als sponsorloopshirt te dienen. Echter, zodra ik bemerkte dat het een oud kledingstuk van mij was, en dus eens complimenten ging uitdelen voor haar goede smaak en kledingkeuze werd ik genadeloos de grond in geboord. Ze vond het x91een gek ding, maar moest toch wat als ze een middag ging rennenx92. 92-( Achx85 aanstellerij.. Ik vond het ook een gek ding, ik houd eigenlijk niet zo van geel, vandaar dat ik het gedumpt had. Maar goed Elisabeth, als ik je weer eens complimenteer op mijn eigen kleren mag je wel iets tactvoller zijn. (@ Elisabeth: Stel je bij dit verhaaltje maar een Tamaki-reactie voor op een ontactische opmerking )

Elisabeth had geen flesje. Wel, ze was aan het goede adres. Ik koop vaker flesjes dan goed voor me is. Ik vergeet namelijk nog wel eens om er een mee te nemen naar school, en kan niet een hele schooldag zonder drinken. Dus presenteerde ik een Spa-fles en een kleine Evian-fles. Gekozen werd voor de Spa-fles. Aldus besloot ik om mijn kleine- en grote Evian-fles te vullen en mee te nemen.

Eveneens waren Elisabeth en Grietje-Marij naarstig op zoek naar deet, aangezien ze een (geheel juist) vermoeden hadden dat er veel muggen op het parcours zouden zijn. Terwijl Elisabeth boven zocht, neusde Grietje-Marij beneden rond. Ineens kwam een stem uit de diepte die zich afvroeg of dit spuitflesje het soms was. Na de tekst op het etiket voor te hebben laten lezen concludeerde Elisabeth dat dat het was, en gingen zij en Grietje-Marij hard aan het werk om zich zelf mug-veilig te maken. Al vonden ze wel dat het spul glad niet stonk. Nadat ze de stap op genomen hadden richting koffiebar besloot ik mij ook muggenklaar te maken. Ik had reeds een been ingespuit en gesmeerd toen ik eveneens concludeerde dat het glad niet stonk, terwijl deet dat normaal toch wel doet. Ineens ging er achter in mijn hoofd een lichtje op dat mn moe ook altijd een spuitflesje met water gebruikt om het haar van Kobus in het gareel te krijgen. Er was niet veel logica voor nodig om te concluderen dat dat dit flesje wel zou zijn. Lekker handig voor die arme meisjes die nu ten prooi zouden vallen aan de bloeddrinkende, vliegende monsters, die we ook wel steekmuggen noemen. Een korte inspectie van de normale bewaarplaatsen van dit soort middeltjes concludeerde ik dat we ook geen andere insect-werende middelen meer in huis hadden, en liet ik mij door Arjan ter slachting leiden, die mij juist kwam ophalen.

Vijf over half vier waren wij netjes bij de koffiebar. Als enigen overigens, op het trouwe echtpaar Loosman en Jannes na. Lanzaam aan stroomde de kb echter vol en om vijf voor vier begonnen Arjan en ik maar eens onze spullen het bos in te sjouwen, alwaar onze stempelpost was. Na een enkele onduidelijkheid over onze route hadden wij onze post opgezet en kwamen Timo & Co voor het eerst langsgevlogen. Manman, wat hadden ze een haast het eerste rondje. Ze stormden op ons tafeltje af en verdrongen zich om zo snel mogelijk een stempeltje te halen. Enkele minuten later kwamen Meiden & Co op hun dooie gemak aangekuierd. Op den duur verspreidden deze groepen zich echter meer, zodat we na de eerste twee rondjes nooit langer dan vijf minuten hoefden te wachten tot er weer een sponsorloper langs zou komen. Tijdens onze bloedvergieting in het bos (er waren nogal veel beesten, ja) kregen we gelukkig nog wel wat vergezelling van enkelen personen. Allereerst was daar Willem, die een eindje met Meiden & Co had meegelopen, alvorens bij ons te blijven plakken. Na een kort gesprek hadden we Willem omgepraat om bekertjes voor ons te gaan halen, daar we wel flessen water hadden, maar er geen plastic bekertjes bijgeleverd waren. Willem had net de tocht naar de koffiebar aangevangen, toen daar ineens Kobus aan kwam gefietst. Ik observeerde hoe Willem en hij eerst enige tijd midden op het pad converseerden, alvorens ieder huns weegs te gaan.

Kobus kwam ons enige tijd vergezellen. Hij maakte fotox92s van de voorbijstrompelende sponsorlopers terwijl hij een kroosje had met Arjan. Ik liep heen en weer tussen de bocht en ons tafeltje, met als achterliggende gedachte dat als je in beweging blijft, de muggen minder kans hebben je op te eten. :-d Bovendien is het belangrijk dat iemand steeds om de bocht gaat kijken of er alweer wat stakkerdjes aankomen. Nietwaar? Nadat Willem voor korte tijd terugkeerde met bekertjes, stal hij Kobusx92 fiets om energiedrank te kopen voor Timo. Hoera! Kobus was genoodzaakt nog langer ons gezelschap te houden Deze kans benutte hij door nog meer fotox92s te maken. En dan vooral van Arjan. Ik ben echt benieuwd of het hem gelukt is een mooie foto van Arjan te maken. *hint* ;-P

Welx85 na enige tijd keerde Willem terug, en kon Kobus er weer vandoor. Na nog enige tijd ons vergezeld te hebben, koos ook Willem het hazenpad. De sponsorlopersgroep dunde steeds verder uit, naar mate de tijd vorderde. En om even voor zeven begonnen wij onze spullen maar eens op te ruimen. De beloofde fiets om alle lege flessen en dergelijke op te halen bleef echter uit, dus namen wij maar de stap op na telefonisch gemeld te hebben dat we het afval achter zouden laten. (Eigenlijke reden dat we ervandoor gingen: Arjan had honger, en ik moest naar de W.C.) Na deze middag/avond afgesloten hebben in de Willem de Boer hadden we nog een redactievergadering van de koffiekrant in de koffiebar, maar dat is een ander verhaal

Sponsorloop, verslag vanaf een stempelpost is a post from Weblog van Margriet.

Benauwd weer, lijdt er namelijk doorgaans toe dat ik zelf ook benauwd ben. Inmiddels loop ik al ruim een week zwaar te ademen, en ben ik verscheidene aanvallen van hyperventilatie verder… *zucht* Met dit benauwde weer, kun je niets doen of je verliest de helft van je lichaamsvocht (ook wel zweten genoemd ) De lucht is zwaar en warm, waardoor je liever binnen blijft, dan dat je naar buiten gaat.  En om de ellende compleet te maken, heb je er ook nog eens niets aan als je besluit toch maar naar buiten te gaan. De zon schijnt niet, en de wereld buiten is grauw en grijs. Bruin zul je dus niet worden.

Het zal intussen wel duidelijk zijn dat ik niet van dit weer houd. Eerlijk gezegd houd ik meer van de winter dan van de zomer. ‘s Winters zul je het nooit te warm hebben om een vin te verroeren, en kun je de wereld aan als je je maar goed genoeg aankleed. En om het prachtige plaatje compleet te maken is de lucht in de winter altijd lekker droog en fris.

Ja, winter is gewoon superieur.
Reden 1) Temperatuur. ‘s Winters is het doorgaans koud, hiertegen kun je je beschermen door een lekker dikke trui aan te trekken, wollen sokken te dragen en een lekkere kop thee te drinken. Maar wanneer het ‘s zomers warm is, beland je op een gegeven moment op een punt waarop je niets meer uit kunt trekken, en het alsnog warm hebt.
Reden 2) Lucht. Zoals eerder uiteengezet is ‘s winters de lucht veel droger dan in de zomer en hebben snel benauwde mensen als ik vrijwel geen last van kortademigheid.
Reden 3) Hooikoorts. ‘s Winters zitten er geen vervelende pollen in de lucht waardoor sommige mensen last hebben van allerlei ongemakken als jeukende ogen, loopneuzen en niezen.
Reden 4) Insecten. ‘s Zomers vliegen en kruipen er allerlei beesten in en om het huis. Vooral voor veel meisjes zal dit een struikelblok zijn. Je zit lekker buiten wat te drinken en ineens heb je een zooitje wespen om je hoofd heen vliegen. Of wat dacht je ervan dat je iedere avond je kamer kan gaan controleren op steekmuggen, als je niet in je slaap lekgeprikt wilt worden? En zeg nou zelf: mieren op het aanrecht zijn gewoon ranzig. ‘s Winters zul je op zn hoogst een verdwaalde spin tegenkomen, dat is nog overkoombaar. (Persoonlijk voorbeeld ter illustratie van deze reden: Door twee bijen achternagezeten worden terwijl je de ramen wilt lappen. Het zal er heus wel komisch uitzien als een meisje met een spons in haar hand rondjes over de straat rent om twee bijen af te schudden, maar laat ik je ervan verzekeren, dat de persoon in kwestie er de humor niet van in zal zien. :-/ )
Reden 5) Natuurschoon. Heb je het ooit al eens ‘s zomers zien sneeuwen? Het mooiste stukje natuurschoon dat ik ooit gezien heb is toch wel  zo’n mooie witte boom, zo eentje waar een dun laagje sneeuw op zit. Al die kleine witte takjes, in een witte wereld. *zucht* Een besneeuwde wereld is echt een stukje perfectie voor mij.
En reden 6) De allerbelangrijkste: Feestdagen. Alle leuke dagen vallen in de winter. Er hangen lichtjes aan alle huizen en met zn allen vieren we sinterklaas, kerstfeest, oud en nieuw.., (mijn verjaardag… ) De winter is echt de tijd van gezelligheid!

Zo… Dat was weer even geblaat van mij over het weer. Dit is niet geheel serieus, ben gewoon even gefrustreerd over het weer van de afgelopen weken…. Ah, nog een laatste toevoeging. Als je wilt kun je hier een van mijn favoriete plaatjes vinden van DA. In plaats van dat ik ze erin plak, link ik tegenwoordig. Vind ik wat handiger. En @Luuq: Heb de achtergrond nu blauw om het iets te breken, maar feller dan dit ga ik denk ik niet

(Overigens kan ik ook best de positieve punten van de zomer inzien hoor Als er geen zomer in het jaar zat zou ik denk ik erg chagrijnig worden, want hoe mooi sneeuw ook is, een groene wereld -met insecten – valt ook niet te versmaden)

Weer weer… is a post from Weblog van Margriet.

Ergens in februari, maart ofzo besloot ik reeds om precies een jaar na het op slot doen van mijn log, te gaan herleven. Helaas had slechts 1 persoon deze edit opgemerkt. :-W Tiny, je bent benoemd tot mijn nieuwe lievelingslezer. (A) Maar goed, velen zullen zich wellicht afvragen: Waarom een doorstart? Of: Ik dacht dat je niet over te halen was om toch over te gaan? Wel… Op dergelijke vragen heb ik mijn antwoord klaar.
Reden 1. Weblogs zijn niet meer zo afgrijselijk populair. Gevolg 1: de logdruk is minder. (A) Gevolg 2: je hebt minder het idee dat je een schaapje bent dat zomaar met de rest meedoet.
Reden 2. Ik ben inderdaad niet over te halen, als ik me eenmaal voorgenomen heb om iets wel of niet te doen. Ik heb volledig op eigen houtje, en zonder invloed van wie dan ook besloten om het loggen weer op te pakken.
Reden 3. Ik had een week na het opheffen van deze log al spijt. :-W Maar dat is geheim

Maar goed, bij deze verklaar ik findu.web-log heropend en hergedesignd. De kopfoto is een impressie van hoe mijn schriften er meestal uit zien.  :-W Een zinnetje geschreven, omringd door allerlei krabbeltjes.
Rest mij nog een ieder toe te wensen hier wederom net zoveel leesplezier te hebben als voorheen, in de hoop dat ik mijn oude loggewoonten weer op zal kunnen pakken.

Ik groet u!

Herleving is a post from Weblog van Margriet.

De weblog is dood. Inspiratie ontbrak al ongeveer een jaar. Ik blaas officieel het kaarsje uit. Misschien begin ik ooit weer een weblog. Maar voorlopig is het helemaal voorbij. Ik groet mijn lezers. Ave!

En nee, ik ben niet over te halen toch door te gaan.

Weblog is dood (?) is a post from Weblog van Margriet.